پایگاه خبری تحلیلی خبر سبزواران

 خبر سبزواران / زیرساخت‌های مخابراتی جنوب کرمان چه در حوزه تلفن ثابت و چه ارتباطات بی‌سیم در بسیاری از مناطق به شدت فرسوده و ناکارآمد هستند و این مشکل که سال‌ها به دلیل کمبود سرمایه گذاری و بی توجهی به توسعه متوازن باقی مانده، امروز به مشکلی فراگیر تبدیل شده است و به گفته کارشناسان در مواقع اضطراری مستقیماً با جان شهروندان در ارتباط است.

ضعف زیرساخت‌های مخابراتی در جنوب کرمان دیگر تنها یک گلایه روزمره از کیفیت تماس یا سرعت اینترنت نیست، بلکه به مشکلی تبدیل شده که قربانیان خاموش و ثبت نشده‌ای دارد و هر بار که تماس با شماره‌های ۱۱۰ و ۱۱۵ یا حتی نزدیک ترین مرکز درمانی برقرار نمی‌شود، احتمال قربانی شدن یک انسان چندین برابر می‌شود.

در حالی که در جهان امروز خدمات ارتباطی بخشی جدایی ناپذیر از زندگی روزمره به شمار می‌روند، در بخش‌هایی از جنوب کرمان حتی برقراری تماس با خطوط اضطراری مانند ۱۱۰ و ۱۱۵ با مشکل جدی مواجه است، این وضعیت به ویژه در مناطق روستایی و دورافتاده به محرومیت کامل از خدمات مخابراتی انجامیده است.

وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در سال ۱۴۰۱ با اذعان به «فرسودگی غیرقابل کتمان زیرساخت ارتباطی کشور» بر ضرورت سرمایه گذاری‌های کلان دولتی تأکید کرده بود، با این حال پرسش اساسی این است که سهم جنوب کرمان از این سرمایه گذاری ها چه میزان بوده و تا چه اندازه مردم منطقه شاهد بهبود شرایط ارتباطی بوده‌اند؟

پیامدهای انسانی ضعف زیرساخت‌های مخابراتی جنوب کرمان

تابستان گذشته جوانی ۲۷ ساله به دلیل مارگزیدگی در منطقه بحرآسمان شهرستان جیرفت جان باخت و نزدیک ترین وسیله ارتباطی گوشی همراه یکی از دامدارها بود که حتی با بالا رفتن از تپه نیز آنتن نداشت و انتقال خبر به روستا و سپس به شهر بیش از پنج ساعت طول کشید، زمانی که دیگر برای تزریق سرم ضدسم دیر شده بود.

در یکی از روستاهای شهرستان کهنوج نیز مردی ۵۵ ساله نیمه شب دچار حمله قلبی شد و تماس با ۱۱۵ ممکن نشد و خانواده مجبور شدند با خودرو شخصی در جاده خاکی بیمار را منتقل کنند که او پیش از رسیدن به بیمارستان جان داد.

در منطقه‌ای کوهستانی اطراف جیرفت هم پسربچه ای ۹ ساله با تب شدید و علائم تشنج، نیاز فوری به انتقال به مرکز درمانی داشت و تماس با اورژانس به دلیل قطعی کامل خطوط ممکن نبود، لذا به دلیل بارندگی و بسته شدن مسیر، خانواده دو ساعت بعد توانستند او را به مرکز بهداشتی برسانند که در همان‌جا کودک فوت شد.

باید گفت قطعاً وقتی خطوط اضطراری کار نمی‌کنند دو مسیر جانشین باقی می‌ماند که یکی انتقال پیام حضوری که زمان بر و پر خطر است و دیگری استفاده از مسیرهای فرعی و غیر رسمی از جمله راننده عبوری، تماس با آشنایان در شهر و.... که به ندرت به موقع نتیجه می‌دهد.

در حوادث اورژانسی مثل حمله قلبی، سکته مغزی، مارگزیدگی، خونریزی شدید یا آتش‌سوزی، زمان طلایی درمان تنها چند دقیقه تا نهایتاً یک ساعت است وقطع و اختلال ارتباطی این پنجره حیاتی را می‌بندد و عملاً سرنوشت قربانی را رقم می‌زند.

بر اساس گزارش غیررسمی از اورژانس جنوب کرمان، فقط در سال گذشته دست کم ده‌ها مورد مرگ مستقیم به دلیل تأخیر ناشی از اختلال ارتباطی در مناطق روستایی ثبت شده است که این رقم شامل ده‌ها مورد دیگر بستری طولانی، قطع عضو یا ناتوانی دائمی به دلیل تأخیر در تعامل با امدادگر نیست.

خانواده متوفیان بیش از غم از دست دادن عزیزانشان از این رنج می‌برند که مرگ به دلیل نبود آنتن یا قطعی خط رخ داده است و این نوع مرگ‌ها برای بازماندگان معنادارتر از یک حادثه غیرقابل پیشگیری است، چرا که درد بی تدبیری و ضعف زیرساختی را

به سوگ اضافه می‌کند.